Nintendo znów dowiozło. The Legend of Zelda: Ocarina of Time uważana jest za jedną z najlepszych gier wideo w historii. Jej remake wydany na Nintendo Switch 2 dołączy do tego grona. W ciągu pierwszych czterech dni od premiery sprzedał się w ponad 5,2 miliona egzemplarzy. To po prostu świetna gra. Stworzona na nowo, ale z poszanowaniem materiału źródłowego. Dodatkowo to ważny krok dla polskich graczy - pierwsza Zelda z polską wersją językową. Postaram się ci przedstawić, czym jest Ocarina of Time, jak się w nią gra i dlaczego powinna cię zainteresować.

Młody Link i Saria w Lesie Kokiri
The Legend of Zelda: Ocarina of Time, reż. HokWai Ng, ©Nintendo, 2026. (Nintendo)

Gra Legenda

Seria The Legend of Zelda liczy sobie 40 lat i ukazuje się na konsolach Nintendo od czasów 8-bitowego NES-a. Gry opowiadają (zazwyczaj) o losach Linka, który stara się uratować tytułową księżniczkę Zeldę i królestwo Hyrule przed demonem zwanym Ganonem. Większość gier z serii tworzy odrębne historie, opowiadające tę samą legendę na różne sposoby. Dociekliwsi fani wiedzą jednak, że wydarzenia niektórych odsłon się łączą, a oficjalna chronologia serii rozgałęzia się na trzy linie czasowe - i to właśnie po wydarzeniach Ocarina of Time.

Ocarina of Time jest najbardziej uznaną odsłoną serii. Wydana w czasach Nintendo 64, była grą przełomową, a wprowadzone w niej rozwiązania stały się wyznacznikiem dla wielu późniejszych gier 3D. Niestety mnie, jak i pewnie większość osób mieszkających w Polsce, era Nintendo 64 ominęła, bo u nas królowały wtedy Pegasus (klon NES-a) oraz PlayStation 1.

Moim pierwszym kontaktem z Ocariną of Time była wersja na Nintendo 3DS z 2011 roku. Muszę jednak przyznać, że mimo kilku podejść nigdy nie wyszedłem nawet z dziecięcej ery Linka. Co się odwlecze, to nie uciecze - dzięki nowemu remake'owi mogłem wreszcie poznać tę przygodę w całości.

Link wyciąga Miecz Mistrza
The Legend of Zelda: Ocarina of Time, reż. HokWai Ng, ©Nintendo, 2026. (Nintendo)

Bohater Czasu

Gry z serii The Legend of Zelda nie słyną z bardzo rozwiniętej fabuły. Na początku Ocarina of Time też wydawała mi się prosta. Ot, Wielkie Drzewo Deku powierza młodemu Linkowi zadanie uratowania królestwa przed złem, które coraz śmielej sobie poczyna, a ma twarz króla pustynnego ludu Gerudo - Ganondorfa, czyli ludzkiego wcielenia Ganona. Aby tego dokonać, Link musi zebrać trzy Duchowe Kamienie ukryte w różnych częściach królestwa. Odnalezienie każdego z nich wiąże się z przejściem "lochu" lub "świątyni" - wydzielonego obszaru wypełnionego wrogami i zagadkami środowiskowymi.

Ganondorf na koniu w czasie burzy
The Legend of Zelda: Ocarina of Time, reż. HokWai Ng, ©Nintendo, 2026. (Nintendo)

Ciekawiej robi się jednak po jednej trzeciej gry, kiedy to Link zostaje uśpiony na 7 lat, a Ganondorf wykorzystuje ten czas, by przejąć władzę nad królestwem. Po przebudzeniu gramy już siedemnastoletnim bohaterem, ale odtąd możemy przenosić się w czasie i grać na zmianę dzieckiem i dorosłym. Te przeskoki są elementem rozgrywki - część obszarów da się odwiedzić tylko jako dorosły, a część tylko jako dziecko. Wiążą się z tym też paradoksy czasowe. Bez wielkich spoilerów - dorosły Link uczy się melodii od mężczyzny, który za swoje kłopoty wini pewnego dzieciaka z okaryną. Zgadnij, kto nim był. Takich rzeczy jest tutaj więcej. Tylko nie bądź mną i nie odkładaj tej gry przed przeskokiem w czasie, jak ja na 3DS-ie.

Dorosły Link gra na okarynie
The Legend of Zelda: Ocarina of Time, reż. HokWai Ng, ©Nintendo, 2026. (Nintendo)

Okaryna

Skoro wspomniałem już o melodii, opowiem, jak wygląda rozgrywka - i zacznę od czegoś wyjątkowego. Tytułowa Okaryna Czasu to instrument muzyczny pozwalający Linkowi rzucać zaklęcia. Po zagraniu odpowiedniej melodii (najczęściej jest to sekwencja sześciu dźwięków) możemy przywoływać konia, teleportować się czy otwierać zamknięte przejścia. Oprócz okaryny Link dysponuje także mieczem, tarczą, bronią dystansową i kilkoma innymi przydatnymi przedmiotami.

Ocarina of Time, mimo rozległej równiny łączącej wszystkie lokacje, nie jest grą z otwartym światem. To bardziej metroidvania: nowe przedmioty otwierają drogę dalej, ale też pozwalają wrócić do znanych miejsc i odkryć w nich coś nowego. Gra nie prowadzi nas po sznurku i część rzeczy możemy robić w dowolnej kolejności, ale najwięcej frajdy daje trzymanie się sugerowanej ścieżki. Walka z wrogami i bossami jest dynamiczna i polega najczęściej na znalezieniu słabego punktu lub sposobu na zranienie przeciwnika.

Dorosły Link na Eponie
The Legend of Zelda: Ocarina of Time, reż. HokWai Ng, ©Nintendo, 2026. (Nintendo)

Remake trzyma się oryginału: lochy z dziecięcej części, zagadki i kolejność wydarzeń są takie, jakie pamiętam z 3DS-a. Zmieniło się za to sporo drobiazgów, które dziś po prostu by uwierały. Jest sprint i skok pod przyciskiem, a swobodna kamera pozwala łatwiej orientować się w przestrzeni. Większa niż w oryginale z Nintendo 64 liczba przycisków na padzie ułatwia żonglowanie przedmiotami, a miasto pod zamkiem z nieruchomego tła stało się normalną lokacją do zwiedzania.

Ani walka, ani zagadki nie są zbyt trudne. W czasie rozgrywki zginąłem tylko kilka razy, a przy zagadkach zaledwie dwa razy musiałem posiłkować się radami z internetu. Przejście gry zajęło mi około 18 godzin, ale po napisach końcowych zostaje jeszcze kilka znajdziek i aktywności pobocznych, którymi zamierzam się zająć. Myślę, że z wymaksowaniem wyjdzie jakieś 25.

Rynek miasta pod zamkiem Hyrule
The Legend of Zelda: Ocarina of Time, reż. HokWai Ng, ©Nintendo, 2026. (Nintendo)

Grafika i dźwięk

Ocarina of Time wygląda super. Styl graficzny to oczywiście sprawa gustu. Część osób, widząc gładkie, lalkowe twarze postaci, przyrównuje ten remake do grafik z AI, ale moim zdaniem niesłusznie - to świadomy wybór artystyczny. Wszystko jest spójne i pełne detali - kolorowe, kiedy trzeba, i mroczne, kiedy trzeba. Gra działa bardzo płynnie, nie zauważyłem żadnych przycięć.

Jak przystało na grę z instrumentem muzycznym w tytule, udźwiękowienie też nie zawodzi. Utwory grające w tle są przyjemne (a ten z minigry w strzelanie z łuku z grzbietu konia to już w ogóle wpada w ucho), nie mam też nic do zarzucenia dźwiękom otoczenia. Zaskakuje duża liczba przerywników filmowych z pełnym voice actingiem. Szkoda, że w zwykłych dialogach słyszymy tylko standardowe dla Nintendo plumkanie.

Na osobny akapit zasługuje polska wersja językowa. Jak już wspomniałem, mamy się z czego cieszyć, bo jest to pierwsza gra z serii The Legend of Zelda wydana oficjalnie po polsku, a do tego lokalizacja jest wyśmienita.

Czapki z głów przed zespołem tłumaczy - język gry jest żywy, a każda postać mówi po swojemu. Pojawia się polski slang młodzieżowy (jedna z postaci mówi do Linka, że wygląda jak brokuł). Aż mi się przypomniały świetne tłumaczenia gier od Ryszarda "Rysława" Chojnowskiego. Żal tylko, że to wersja kinowa, czyli same napisy, bez polskiego dubbingu.

Zelda Notes w aplikacji Nintendo Switch App
The Legend of Zelda: Ocarina of Time, reż. HokWai Ng, ©Nintendo, 2026. (Nintendo)

Zelda Notes

Najmniej przekonuje mnie Zelda Notes. To funkcja dostępna w Nintendo Switch App na telefonie, która daje dostęp do dodatkowych aktywności (szukanie konkretnych miejsc), statystyk oraz map (zaznaczone są na nich wszystkie znajdźki, co ułatwia wymaksowanie gry). Średnio rozumiem pomysł umieszczenia tego w aplikacji, a nie w grze. Gdybym chciał siedzieć na telefonie, to bym nie odpalał konsoli.

Gra roku

Ośmielę się powiedzieć, że gdyby nie GTA VI, które ukazuje się akurat w dniu publikacji tej recenzji, Ocarina of Time bez problemu zgarnęłaby tytuł gry roku. Dla mnie i tak nią jest - i to nie tylko dlatego, że w GTA zagram pewnie dopiero za miesiąc albo dwa. Nie jest to gra bez wad - jest raczej łatwa, część dodatków wylądowała w aplikacji na telefon, a polskich głosów nie usłyszysz - ale to drobiazgi wobec całości. Jeśli szukasz pięknej, kolorowej gry z duszą (i niemałą głębią), dającej sporo satysfakcji, nie wahaj się i sięgnij po Ocarinę of Time. Jeśli, tak jak mnie, ominęła cię era Nintendo 64, a od serii odstraszał cię brak polskiej wersji, to lepszego momentu na pierwsze spotkanie z Zeldą nie będzie. Myślę, że to nawet gra, dla której warto kupić Switcha 2.

Tytuł: The Legend of Zelda: Ocarina of Time
Gatunek: przygodowa gra akcji
Remake gry: The Legend of Zelda: Ocarina of Time (Nintendo 64, 1998)
Reżyseria: HokWai Ng
Producenci: Eiji Aonuma, Hidemaro Fujibayashi
Deweloper / wydawca: Nintendo EPD / Nintendo
Platforma: Nintendo Switch 2
Premiera: 5 listopada 2026
Polska wersja językowa: napisy
PEGI: 12
Cena: od ok. 240 zł (wersja pudełkowa)